Edward Multon - Het duel

Detective

Fragment

( . . . )
In een huis aan Third Avenue beet een wanhopige vrouw in haar zakdoekje.

"Hij is dood!" zei ze tot de tengere man, die haar vorsend aankeek.
"De vijand heeft hem vermoord!
Ik weet het zeker.
Hij had er zich nooit mee moeten inlaten.
Ik heb hem gewaarschuwd voor jullie!"

"Doe nu niet alsof je zo verliefd op hem was, Ethel!" zei de man spottend.
"De uitkering is hoog.
Hij laat je minstens honderd grand na plus de som van de verzekering.
Jullie hadden driehonderd van de driehonderdvijfenzestig dagen ruzie.
En hij is niet vermoord!
Hij is aangereden door een paar jonge lummels, die een wagen gapten!"

"Jake Holden is al enige dagen spoorloos!" kreunde de vrouw.
"Waarom kwam hij niet, zoals de afspraak was?"

"Holden toucheerde veertig mille," zei de man grimmig.
"Hij is een lafaard en een verrader!
De anderen vielen met de wapenen in de vuist!
Holden ging er van door, toen hij van hun dood hoorde."

"Jullie politiek is levensgevaarlijk!" steunde de donkerharige vrouw.
Zij was niet zo heel jong meer, omstreeks veertig jaar.

"Neem een cognac, Ethel!" zei de tengere man kalm.
Er was een grijns op zijn magere trekken, toen hij een platte fles uit zijn binnenzak haalde en ontkurkte.
Hij schonk de sluitdop van de fles vol met de goudgele vloeistof en reikte hem aan de vrouw over.

"Ik vergiftig je niet!" spotte hij, toen zij even aarzelde.
"Ineens uitdrinken, dat helpt.
Jouw zenuwen gelden meer jezelf dan de dood van je man, waarvan je je niets aantrekt."

"Ik heb eens van hem gehouden!" hijgde ze.

"Ja, ééns!
Maar dat is al heel lang geleden!"

Zij dronk wat hij haar gaf.
Een rilling voer haar door de leden.

"Wat smaakt dat raar, Harold!
Oh, je hebt... je hebt!"

"Je moet een paar uur vast slapen!" zei hij hard.
"Zenuwen kunnen alles verpesten!"

Hij ving haar op toen ze in elkaar zakte en legde haar op de divan.
Hij luisterde naar haar hartslag, tilde haar oogleden op en grinnikte tevreden.
( . . . )