Theo Barkel - Heksenvuur en andere verhalen

Verhalen

Fragment

'Op de brandstapel met haar!'|
'Weg met die heks.'
'Ja, dat je ziel weg mag rotten in de hel, smerige feeks!' 

Een fluim speeksel werd in haar gezicht geslingerd.       
Tirza de B'Elor nam niet eens de moeite om te ontwijken maar keek recht in de woedend fonkelende ogen van de bakkerszoon.

'Jij bent de eerste die er zo meteen aangaat,' siste ze koud.

Heel even leek de jongeman onder de indruk, toen zweepte de joelende menigte hem echter weer op.

'En hoe wou je dat doen, sloerie? 
 Branden zal je, als een fakkel in de nacht en ik zal luisteren naar je gejammer en smeekbeden.'  
Zijn gezicht hing nu vlak voor haar.
'En morgenochtend siert jouw stinkende schedel de stadspoort.'

Haar gezicht brak open in een hatelijke, spottende lach. 
'Bedreig nooit een heks, want je dreigement is een vloek.' 

Staalharde grijze ogen keken hem aan: 
'Je ongeboren kinderen zullen branden terwijl het licht uit je ogen verdwijnt.'
De lach op zijn gezicht bevroor terwijl met deze woorden de angst zijn ziel binnensijpelde.

'Verbrand haar, verbrand haar!' scandeerde de menigte ondertussen.
Ze werd geschopt en geslagen, sommige trokken aan haar lange zwarte haren.
De twee soldaten die haar begeleidde deden niets.
Gewillig liet ze alles over zich heen komen, totdat ze uiteindelijk tegenover de graaf stond. Met een uitgestreken gezicht keek hij op haar neer, maar achter dat aristocratische masker ging angst schuil.
Een angst die de hele menigte met hem deelde.

'Tirza de B'Elor, u staat hier terecht voor hekserij,' begon hij met licht trillende stem. 
'Verschillende beschuldigingen zijn tegen u aangevoerd . . .'

'Ja, ze heeft mijn dochter vergiftigd,' riep een vrouw uit de menigte.
'Ze speelt gemene zaken met de duivel.'
'Gooi haar op de brandstapel, de waag heeft toch al beslist!' 

Houten staken werden omhoog gestoken toen de menigte weer bijviel.

'Tirza de B'Elor, wat is hierop uw reactie?'
'Wat mijn reactie hierop is?' antwoordde ze zachtjes. 

Ze was bijna niet te verstaan maar scheen het hele plein in haar ban te slaan. 

'Maar graaf toch,'
Heupwiegend liep ze naar hem toe.
'U moet beter weten.' 
Haar volle rode lippen lachten hem toe terwijl ze hem lonkend aankeek. 

Hij voelde de zwoele warmte van haar lichaam weer, haar zachte en volmaakte vrouwelijke rondingen die allang geen geheimen meer voor hem hadden. 

'Laat je gaan, zoals je gisteren ook deed!' klonk het fluisterend in zijn oor. 

En net zoals gisteren gleed haar doorschijnende jurk van haar schouders en stond ze in Eva's kostuum voor hem.

'Op de brandstapel met die heks.' klonk het als vanuit de verte.

Zijn hoofd tolde, waar was hij?

'Verbrand ze!
Verbrand ze!' 

Het werd een wederkerend vers dat de werkelijkheid langzaam terughaalde . . .
. . . en lachend keek ze hem aan, nu weer gekleed in haar eenvoudige zwarte jurk.

Ze lachte hem uit!
Ze lachte iedereen uit! 

Een plotselinge angst overspoelde hem volkomen.
Had hij wel macht over haar?
Haar ogen fonkelden terwijl hij achteruit week.
Ze wist het.
Ze kende zijn angsten en intiemste gedachten.
Ze speelde met hem!

Hij schraapte zijn kurkdroge keel en poogde het oordeel uit te spreken.

'Kom op, je kunt het.
Zeg het dan; verbrand die heks.' sprak ze hem bemoedigend toe.

'Verbrand haar,' bracht hij er uiteindelijk schor uit.
'Bind haar vast op de brandstapel.'

Ruw grepen de soldaten haar vast.
Het hout van de paal schuurde haar kleding kapot en de touwen sneden door haar polsen. De uitzinnige menigte stapelde het droge hout op, slingerde beledigingen in haar gezicht, totdat de fakkel op het hout werd gegooid. 

De hele tijd had Tirza de B'Elor doodstil de menigte aangestaard, met haar blik de bakkerszoon in bedwang houdend.

Nu de eerste vlammen aan haar voeten en scheenbenen lekten en de geur van verbrand mensenvlees de nacht vulde, scheen haar blik te veranderen . . .